«جووانی تراپاتونی» مربی بزرگ ایتالیایی نظریه ای جالب درباره میزان تاثیرات یک مربی در تیم های تحت هدایتش دارد و می گوید: «یک مربی بد می تواند تنها 35 درد باعث نابودی تیمش شود اما یک مربی خوب بیشتر از 60 درصد می تواند تیمش را متحول کند و باعث موفقیت های پی در پی تیم شود». تراپ شاید با این نظریه می خواست میزان تاثیراتی که مربی دارد ا بیان کند. او در یکی از کلاس های مربیگری که در اتحادیه فوتبال ایتالیا برگزار شد تنها تمرکز خودش را روی این نظریه گذاشت چرا که اعتقاد داشت یک مربی موفق باید علاوه بر خلاقیت و داشتن ذهنی زیبا، اعتماد به نفس بالایی داشته باشد و البته این همان خصوصیاتی است که «آقای خاص» را با سایر مربیان دنیا متمایز می کند. شاید وقتی «ژوزه مورینیو» اولین حضورش روی نیمکت مربیگری را به عنوان مترجم آغاز کرد هیچ کس حتی در گوشه ذهنش تصور نمی کرد این مرد مغرور و خوش لباس روزی فوتبال اروپا را تحت تاثیر قرار دهد و مذاکره با او برای هر مدیر باشگاهی یک رویا باشد. مورینیو اما همان خصوصیاتی را دارد که «تراپ» از آن صحبت می کند. او مربی است که حضورش روی نیمکت هر نیمی باعث تحول می شود و می تواند بیشتر از 60 درصد چهره، نتایج و شخصیت تیم را تغییر دهد.

حسادت اروپایی

وقتی وارد دنیای فوتبال می شوید و با تیمی مانند «پورتو» جام قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا را بالای سر می برید حتما تمام نگاه ها را به سمت خود معطوف می کنید. خیلی ها به شما حسادت می کنند و نمی توانند ببینند مردی که تا دیروز تنها یک مترجم و روزنامه نگار بود، امروز آقای فوتبال اروپا شده است. منتقدان مورینیو زمانی که اوبا پورتو قهرمان اروپا شد گفتند او یک مترجم روزنامه نگار است و هیچ وقت بازیکن فوتبال نبوده بنابراین افت می کن و دیگر شانس نمی آورد! افرادی که ژوزه آن ها را «حسودان اروپایی» صدا می کرد در همان سال های اولیه درخشش، او را «لوک خوش شانس» خطاب می کردند اما این نظریه که مربی خوبی باید فوتبالیست خوبی باشد، کاملا مردود است چرا که بهترین مربیان دنیا هیچ وقت فوتبالیست های خوبی نبوده اند و جالب است اگر بگوییم روزنامه نگاران ورزشی عموما بهترین مربیان می شوند و البته آقای خاص هم جزو همین دسته بودند.

تعصب به سبک بازی

مورینیو در چلسی دوران جدیدی را آغاز کرد، جایی که خیلی ها اعتقاد داشتند می تواند «پاشنه آشیل» ژوزه باشد اما او نشان داد نه خوش شانس است و نه چلسی می تواند پاشنه آشیلش باشد. مورینیو در چلسی دوران خوبی را پشت سر گذاشت و بیراه نیست اگر بگوییم تمام بازیکنان، کادر مدیریتی و البته هواداران خوبی چلسی در «استمفوردبریج» به او اطمینان ویژه ای داشتند و حس می کردند بدون او نابود می شوند و دیگر نمی توانند در فوتبال جزیره آقایی کنند. مورینیو در چلسی سبکی داشت که البته همیشه به آن تعصب داشت! مرد پرتغالی به سیستم های 3-3-4 و 1- 5 – 4 اعتقاد خاصی دارد و چندین سال در چلسی و بعد از آن در اینترمیلان نیز با همین تاکتیک تیم خود را ارنج کرد. مورینیو به هر تیمی که می رود با همین سیستم کار می کند و پیش از این که وارد کمپ تمرینی جدیدیش شود به مدیران تیم روی جذب یک هافبک تدافعی، دو گوش راست و چپ و مهاجم تمام کننده تاکید می کند. شاید روش بازی او خیلی ساده به نظر برس اما مورینیو به این سیستم تعصب دارد و هیچ وقت از آن روی بر نمی گرداند. روش مورینیو در سبک بازی و حتی جذب 4 بازیکن مورد علاقه اش در پست هایی که گفته شد در رئال مادرید نیز ادامه داشت.

فرهنگ شناسی به سبک مورینیو

ژوزه مورینیو بیشتر از این که مربی خوبی باشد، روانشناس بزرگی است. وقتی آقای خاص با هواپیمای اختصاصی اش وارد مادرید شد در گفت گویی که با روزنامه «ال پایس» داشت گفت: «وقتی وارد کشور جدیدی می شوی و می خواهی مربیگیری در بزرگ ترین تیم این کشور را تجربه کنی حتما باید در ابتدا با فرهنگ، آداب و رسوم آن کشور آشنا شوی، بنابراین کمی فرصت می خواهیم تا قبل از این که بازیکنان و فضای تیم را بشناسیم با فرهنگ مادرید آشنا شوم و بعد از آن درباره تیم و شرایط آن صحبت کنم». اما روزنامه های اسپانیایی از فردای همان روز نوشتند مورینیو همچنان با کلمات بازی می کند، مورینیو در این جا هم جنجال ساز می شود و بیشتر از هر چیز دیگری در فوتبال، به حاشیه مستطیل سبز علاقه دارد. اما او درست می گفت. آقای خاص خیلی زود فهمید که این جا با انگلستان و ایتالیا تفاوت های بسیار زیادی دارد. اسپانیای ها فرهنگ متفاوتی با ایتالیایی ها دارند، آن ها با کاتاناچیو رابطه ای ندارند و فوتبال تهاجمی را می پسندند. بنابراین بعد از یک هفته مورینیو تصمیم گرفت در سیستم های مورد علاقه اش یعنی 3-3-4 و 1-5-4 کمی تغییر ایجاد کند و با سبکی تهاجمی تر بازی کند. مربی جدید کهکشانی ها دریافت که این جا علاوه بر نتیجه، فوتبال زیبا هم بر قوی شدن پایه های قدرتش تاثیر زیادی دارد.

بازیکنان چند پسته در افکار ژوزه

ژوزه موینیو همیشه به بازیکنان چند پسته علاقه داشته است. او دوست بازیکنانش انعطاف پذیری تاکتیکی داشته باشند چرا که در طول 90 دقیقه بارها و بارها ارنج و چیدمان تیم را تغییر می دهد و این یکی از خصوصیات بارز مورینیو است. یکی از بزرگ ترین مسائلی که در انگلستان و ایتالیا باعث ناراحتی ژوزه می شد، نداشتن انعطاف تیم ها بود و این همان موضوعی است که در اسپانیا وجود ندارد و ماتادورها بازی کاملا روان، زیبا، شناور و پرهیجانی ارائه می دهند. آن چه گفته شد همان خصوصیاتی است که دست ژوزه را باز می گذارد تا او تیمی از رئال بسازد که هواداران دوست دارند. آن چه مدت هاست در بارسا اتفاق افتاده.

کم فروغ های دیروز، ستاره های امروز

رئال مادرید تبحر خاصی در سوزاندن ستاره ها داد. ستاره هایی که با آرزوهای بزرگ به رئال آمدند و بعد از مدتی تبدیل به بازیکنانی معمولی شدند و چمدان های خود را برای رفتن از این تیم بستند. حضور مورینیو در مادرید حتما پایان ستاره سوزی رئالی ها خواهد بود چرا که او استاد احیای بازیکنان است. «ماکه له له» بازیکن فرانسوی تیم چلسی در مورد مورینیو نکته مهمی را یادآور می شود: «مورینیو به بازیکنان آزادی عمل می دهد و آن ها را در قالب های خشک و تاکتیکی صرف قرار نمی دهد و بازیکن در ذهنش این آزادی عمل را دارد تا گاهی اوقات از روی منطق و تکنیک خودش بازی کند که در این صورت اعتماد به نفس بیشتری پیدا می کند و حتما موفق تر خواهد بود». مورینیو این روند را در رئال هم که سابقه خوبی در نوع برخورد با ستاره ها ندارد، دنبال کرد. بازیکنانی مانند کاروالیو، سامی خدیرا، آنخل دی ماریا و اصرار مورینیو به جذب این بازیکنان جدید که در تیم های سابق خود بازیکنانی معمولی بودند و در نهایت آزادی عملی که به آن ها داد باعث شد کم فروغ های دیروز تبدیل به ستاره های امروز فوتبال اروپا شوند. کریس رونالدو بعد از دوران خوبی که در شیاطین سرخ داشت بعد از ورود به مادرید نیز با سرنوشتی مشابهی چون ابتدای حضور در اولدترافورد مواجه شد  نتوانست درخشش سابق را داشته باشد اما مورینیو در احیای هموطنش نیز استادانه عمل کرد و با صدور اجازه ای مبنی بر عملکرد آزادانه در زمین، «کریس» را متحول کرد و او امروز یکی از وزنه های رئال محسوب می شود.

از من غرور بگیرید!

مورینیو مردی مغرور است و پیچیدگی های خاصی در برخوردهایش دارد و به همین دلیل است که او را «آقای خاص» می نامند. تمام مربیان فوتبال در دنیا به بازیکنانشان اجازه نمی دهند دچار غرور شوند. اما مورینیو در این مورد کاملا برخلاف جریان آب شنا می کند و غرور غیرکاذبی را به تمیش منتقل می کند و به آن ها حسی می دهد که همیشه به پیروزی اطمینان دارند. سال گذشته بارسا در دیدار رفت و برگشت لیگ قهرمانان اروپا اسیر تیم مورینیو شد که اگر بار دیگر به آن بازی نگاه کنید متوجه می شوید که بازیکنان اینتر به پیروزی اطمینان داشتند و با غرور اما جنگجویی خاصی بازی می کردند مورینیو ذهن زیبایی دارد و با زبانی بسیار ساده رویاهایش را به بازیکنان منتقل می کند و آن ها نیز برای رسیدن به رویاهای بزرگ آقای خاص مبارزه می کنند. او غرور زیبایی به بازیکنانش منتقل می کند چرا که بازیکنان در انتقال این انرژی تنها به مورینیو اعتماد می کنند و بزرگ ترین مربیان بعد از او نیز نمی توانند انرژی خاص مورینیو را به تیمشان منتقل کنند.

حاشیه ها برای او

مورینیو همیشه مصاحبه هایی جنجالی انجام می دهد او همیشه پیش از دیدارهای بزرگ تیمش جو مطبوعات را به سمت خود می کشد اما در عین حال تیم او با قدرت در زمین بازی می کند و اکثر مواقع هم نتایج مناسبی کسب کرده است. مورینیو اما برای چنین لحظاتی نیز برنامه ریزی دارد او در حرکتی برنامه ریزی شده دست به چنین کاری می زند ناتمام نگاه ها را به سمت خود معطوف کند و حاشیه دست از سر بازیکنانش بردارد. او این کار را در دوران حضورش در پورتو نیز انجام می داد و در این موضوع اسناد است چرا که این روند در سال های گذشته برایش خوش یمن بوده و همیشه او در جدال های مطبوعاتی و حاشیه ای پیروز بوده. بنابراین بازیکنان ناخودآگاه حس می کنند این بار هم آقای مربی برنده است.

رویای ماورایی

بررسی آن چه در ذهن مورینیو می گذرد نه سخت است و نه آسان! رویاهای آقای خاص ماورایی است و همین رمز پیروزی های اوست. او امسال در رئال تیم جدیدی ساخته، تیمی که به ظاهر با سیستم 3-3-4 یا 1-5-4 بازی می کند اما در جریان بازی کارهای متفاوتی انجام می دهد و چنین نمایشی تنها از تیم های موینیو برمی آید.

از تبیان

نوشته شده در جمعه 5 آذر 89ساعت ساعت 3:58 عصر توسط صادق مودی| نظر بدهید
طبقه بندی: فوتبال حاشیه رئال چلسی اینتر مورینیو خوزه ژوزه پرتغال پورتو غرور کریس رونالدو خدیرا دی ماریا کاروالیو ماکلله